Wat ik tien jaar geleden in het attractiepark Fort Fun Abenteuerland meemaakte, tart alle verbeelding. Alsof het ‘winnen’ van een wijnproeverij nog niet raar genoeg was, bleek niets te zijn zoals het leek, daar in het Duitse Bestwig (Sauerland).




Een eerste (regenachtig) bezoek aan Fort Fun Abenteurland begon als een normaal pretparkbezoek: het park betreden, een korte verkenning maken en hier en daar een attractie meepikken. Plots werden mijn reisgezel en ik aangesproken door iemand met de vraag ‘om mee te doen aan een korte wedstrijd’. We moesten een aantal getallen uitkiezen, al herinner ik het me niet in detail. En ja, hoor: wonderwel hadden we deze wedstrijd ‘gewonnen’. Dat dit uiteindelijk helemaal geen toeval was, zou later blijken.

Gemoedelijk?

In elk geval volgden we (later die dag) de pijlen naar onze prijs: een gratis wijnproeverij, zowaar. De man die ons ontving, bleek een gezellige kerel. Hoewel zijn uitleg overwegend Duitstalig was, lieten we alles maar op ons afkomen. Ik zou tussendoor wel wat proeven. Naarmate het gesprek vorderde, begon het ons meer en meer duidelijk te worden: de gemoedelijke ‘proeverij’ bleek niet meer of niet minder dan een ouderwets verkooppraatje. Waarom zou deze lieve man ons anders vragen om één of meer kisten wijn te kopen en deze het park buiten te sjouwen?



Pretparktijd

Eigenlijk waren we in Fort Fun Abenteurland om te genieten van de pretparksfeer. Aangezien het kopen van wijn niet meteen op de planning stond, hebben we het aanbod dan ook mooi geweigerd. Enerzijds zijn we blij dat we niet in de val gelopen zijn, maar anderzijds heeft dit ons toch wat kostbare parktijd gekost. Temeer omdat ik tijdens het gesprek al meermaals op mijn horloge gekeken had en omdat mijn metgezel al helemaal geen wijn lust.

Vele vraagtekens

Het verhaal van hierboven had ik nog nooit eerder meegemaakt, maar tot op vandaag blijf ik het een bizarre bedoening vinden. Of een deel van deze wijnverkoop naar het pretpark ging? Geen idee. Of ze anno 2026 nog steeds wijn verkopen in Fort Fun Abenteurland? Ook geen idee. Maar deze straffe belevenis nemen ze ons in elke geval nooit meer af.

Heb jíj ooit al zo’n sterk pretpark- of kermisverhaal meegemaakt?

Ben jij ooit al over de kop gegaan in een achtbaan of een ander soort attractie?
En kan je je herinneren wanneer dit voor het eerst was? Ik wél.



Een pretpark- of kermisattractie die over de kop gaat (lees: waarbij je ondersteboven hangt), geeft nét iets meer opwinding dan een attractie waarbij dit niét het geval is. Voor de allereerste keer over de kop gaan is dan ook een spannende ervaring. Ik kan me mijn eerste ‘overkop’ nog voor de geest halen, en stiekem ben ik blij dat ik deze herinnering niet vergeten ben:

De Looping Star in Bobbejaanland

Snelheid: 77 km/u
Lengte: 592 m
Hoogte: 24,5 m
Bouwer: Anton Schwarzkopf

(de afbeelding bij dit artikel is een illustratiebeeld, dus niét de Looping Star)

Het moet ergens in de jaren ‘80 of 90 zijn geweest, toen ik er met mijn ouders op bezoek was. Of ik toen zónder hen in het achtbaankarretje ben gestapt, weet ik niet meer. Wél herinner ik me dat speciale gevoel toen de trein zijn eerste en enige looping nam. Kort daarna wilde ik de rit opnieuw doen, dus blijkbaar moet ik het wel leuk gevonden hebben.

Het proberen en aandurven van een attractie die over de kop gaat, voelt als een grote stap. Vanaf dan besef je dat je veel meer attractietypes zal kunnen beleven dan je ooit eerder deed. Onmiskenbaar een fijn gevoel als pretpark- of kermisliefhebber.

Bedankt, Looping Star. Hoewel je er intussen niet meer bent, heb je de bezoekers van Bobbejaanland tussen 1979 en 2003 een mooie tijd bezorgd. In Slagharen heb ik trouwens ooit jouw broertje mogen berijden, dat intussen ook al naar de achtbaanhemel is gereden.

Durfal?

Begrijp me niet verkeerd: in pretparken in een kermissen durf ik veel, maar niet alles. Sinds ik ooit een gigantische mascotte van een fanfare door de straat heb zien rijden, heb ik een soort angst opgebouwd voor spookhuizen, en dan vooral waar live acteurs je aan het schrikken brengen. Ook extreem snelle en hoge kermisattracties (zoals een Booster) zijn niet aan me besteed. Gelukkig zijn er nog tal van andere attracties om uit te kiezen. ‘Voor elk wat wils’, zoals ze zeggen. Gelúkkig maar…

In 2012, intussen alweer een tijd geleden, bezocht ik de Brighton Marine Palace and Pier aan de zuidkust van Engeland. Ik maakte toen van de gelegenheid gebruik om er enkele foto’s te nemen.

Beschik jij over leuk fotomateriaal? Wil je dit met ons delen? Contacteer ons gerust!

Grote veranderingen op til in Walibi Belgium. De Weerwolf wordt omgevormd een hybride coaster van Rocky Mountain Construction, en ook de Vampire gaat verdwijnen. Enkele jaren geleden heb ik deze coasters nog kunnen ‘meepikken’. Hieronder schrijf ik neer hoe ik ze toen heb ervaren, bij wijze van ‘in memoriam’.

Telkens ik in Walibi Belgium (ooit Six Flags) binnenkwam, ervaarde ik dezelfde keuze: naar links gaan voor de Cobra en de Radja River OF naar rechts gaan voor de Vampire en de Weerwolf. Die laatste twee werden dan ook steeds ‘in één adem’ genoemd, toén nog in de schaduw van het gigantische reuzenrad.

Vampire (°1999)

M’n eerste keer was een spannende ervaring. Al snel leerde ik dat het voorste karretje in deze inverted achtbaan de beste beleving had – voor mij persoonlijk. Hoe dat type achtbaan er uitziet, zie je op dit illustratiebeeld (dat niét de Vampire is, voor alle duidelijkheid).



Daarna kwam er de kleurverandering, waarbij de zwarte steunpalen mooi contrasteerden met de rode rails. De thematisering deed me vanaf toen écht aan vampieren denken. Dat effect werd versterkt door rook- en geluidseffecten in de wachtrij.

M’n laatste keer voelde helaas wat minder fijn. Nogal schokkerig, waardoor ik zowaar misselijk werd. De reden om de achtbaan te sluiten, is dan misschien tóch niet zo vreemd. Niettemin heeft de Vampire sinds z’n opstart heel wat harten sneller doen slaan.

Weerwolf (°2001)

Over deze woody herinner ik me niet zoveel meer als over de Vampire, buiten het feit dat ik er soms erg lang moest aanschuiven, en dat deze baan op het einde abrúpt in de remmen ging. De Weerwolf bood dan ook een intense (en de laatste jaren rommelige) rit, terwijl kleurrijke oldtimers rustig langs z’n houten constructie reden. Kijk maar naar deze foto:


Deze houten achtbaan is trouwens – toevallig of niet – van dezelfde makelij als de Vampire: het Nederlandse Vekoma. Hiervan is dus geweten dat ze omgebouwd zal worden door een RMG-coaster, die zal schitteren in een nieuwe festivalwereld. Hoe zullen júllie zich de Vampire en de Weerwolf herinneren?