Ben jij ooit al over de kop gegaan in een achtbaan of een ander soort attractie?
En kan je je herinneren wanneer dit voor het eerst was? Ik wél.



Een pretpark- of kermisattractie die over de kop gaat (lees: waarbij je ondersteboven hangt), geeft nét iets meer opwinding dan een attractie waarbij dit niét het geval is. Voor de allereerste keer over de kop gaan is dan ook een spannende ervaring. Ik kan me mijn eerste ‘overkop’ nog voor de geest halen, en stiekem ben ik blij dat ik deze herinnering niet vergeten ben:

De Looping Star in Bobbejaanland

Snelheid: 77 km/u
Lengte: 592 m
Hoogte: 24,5 m
Bouwer: Anton Schwarzkopf

(de afbeelding bij dit artikel is een illustratiebeeld, dus niét de Looping Star)

Het moet ergens in de jaren ‘80 of 90 zijn geweest, toen ik er met mijn ouders op bezoek was. Of ik toen zónder hen in het achtbaankarretje ben gestapt, weet ik niet meer. Wél herinner ik me dat speciale gevoel toen de trein zijn eerste en enige looping nam. Kort daarna wilde ik de rit opnieuw doen, dus blijkbaar moet ik het wel leuk gevonden hebben.

Het proberen en aandurven van een attractie die over de kop gaat, voelt als een grote stap. Vanaf dan besef je dat je veel meer attractietypes zal kunnen beleven dan je ooit eerder deed. Onmiskenbaar een fijn gevoel als pretpark- of kermisliefhebber.

Bedankt, Looping Star. Hoewel je er intussen niet meer bent, heb je de bezoekers van Bobbejaanland tussen 1979 en 2003 een mooie tijd bezorgd. In Slagharen heb ik trouwens ooit jouw broertje mogen berijden, dat intussen ook al naar de achtbaanhemel is gereden.

Durfal?

Begrijp me niet verkeerd: in pretparken in een kermissen durf ik veel, maar niet alles. Sinds ik ooit een gigantische mascotte van een fanfare door de straat heb zien rijden, heb ik een soort angst opgebouwd voor spookhuizen, en dan vooral waar live acteurs je aan het schrikken brengen. Ook extreem snelle en hoge kermisattracties (zoals een Booster) zijn niet aan me besteed. Gelukkig zijn er nog tal van andere attracties om uit te kiezen. ‘Voor elk wat wils’, zoals ze zeggen. Gelúkkig maar…