Major changes in Walibi Belgium. The Werewolf is being transformed into a hybrid coaster of Rocky Mountain Construction, and the Vampire will also disappear. A few years ago I was able to use these coasters. Here I write down how I experienced them then, as a .In memoriam’.
Every time I entered Walibi Belgium (ever Six Flags), I experienced the same choice: turn left for the Cobra and the Radja River OR turn right for the Vampire and the Werewolf. Those last two were always called "in one breath," then still in the shadow of the giant Ferris wheel.
Vampire (°1999)
My first time was an exciting experience. Soon I learned that the front cart in this Inverted coaster had the best experience for me personally. Then came the color change, where the black poles contrasted nicely with the red rails. The themetization really reminded me of vampires from then on. This effect was reinforced by smoke and sound effects in the queue.
Unfortunately, my last time felt less comfortable. Kind of jerky, which almost made me sick. The reason to close the roller coaster might not be so strange. Nevertheless, the Vampire has been able to fulfil its task with gláns all along.
Werewolf (°2001)
About this woody I don't remember as much as about the Vampire, apart from the fact that I sometimes had to sit there for a very long time, and that at the end this track went abrúpt in the brakes. The Werewolf offered an intense (and over the last few years messy) ride, while colourful oldtimers drove quietly past its wooden construction. Look at the picture in this article.
By the way, this wooden roller coaster is by chance or not made of the same make as the Vampire: The Dutch Vekoma. This is known to be converted by an RMG coach, who will shine in a new festival world. We're curious!
A while ago I visited the hotel of Plopsaland, in De Panne aan zee. Although I sometimes dare to come out critically, I have to say honestly: It's a must!
Als je een kamer boekt rond de Studio 100-figuren betaal je vaak wat meer centjes, maar welke ‘gethematiseerde’ kamers zijn er tegenwoordig nog goedkoop? Denk maar aan de themahotels van Lego, Disney of de Efteling. Wij kozen bij Plopsa (het voormalige Meli Park) voor de standaard theaterkamer, en die was dik oké!
Als hotelgast mag je parkeren op de nabijgelegen (voorbehouden) parking. Hotelgasten kunnen via een aparte shortcut het attractiepark en het waterpark betreden, mits het tonen van je toegangstickets.
Het hotel zelf ademt de Studio 100-sfeer uit, met een enorme ’theaterhal’ waarin de bekende figuren jou verwelkomen – al dan niet in levende lijve. De figuren duiken zelfs op in de lift!
Wat zeker het vermelden waard is, is het restaurantbuffet: een ruime keuze voor volwassenen en voor kinderen. Wedden dat één van de Plopsa-figuren jou even komt begroeten aan de eettafel?
Another tip: keep an eye on all hotel and amusement park discounts, including: www.plopsa.be.
De Tovertuin is een nieuw animatiepark rond de figuren van Woezel en Pip, van Van Hoorne Studios. Van Hoorne is tevens de uitbater van een soortgelijk park: Molenwaard.
Hoewel het park (indoor in outdoor niet reuzegroot) is, was het er in de paasvakantie van 2026 niet zo druk. In het overdekte zwembad lijkt het nooit druk te zijn. Vergeet niet om een plaatsje voor het zwembad te reserveren via de Tovertuin-app.
Wat de horeca betreft, leek de drukte het beste mee te vallen bij restaurant Klieder, terwijl het in het pannenkoekenrestaurant best wel druk was. Voor beide restaurants kan je op voorhand reserveren, en dat kunnen we ten zeerste aanraden.
In apps van sommige pretparken staan trouwens de waiting times per attractie aangeduid: handig om te zien waar en of het op dat moment druk is in het park. Hoewel het park nog maar recent geopend werd, heeft het blijkbaar al uitbreidingsplannen. Of dit een impact heeft op de huidige drukte, zullen we moeten afwachten.
Ja, je leest het goed. Op 9 april 2011 ging deze auteur als pretparkhelper aan de slag bij Bobbejaanland. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan, zegt men. Ik werd medewerker tot en met 6 november. Bobbejaanland bestond dat seizoen 50 jaar en er waren heel wat werkzaamheden aan de gang. Blikvanger van 2011 werd Dizz, een nieuwe spinning-coaster.
Vóór de start van het seizoen volgde ik in het park een communicatiecursus om te leren omgaan met het gedrag van bezoekers. Op mijn eerste werkdag kreeg ik al meteen mijn outfit te zien, die ik mocht variëren naargelang de weersomstandigheden: een lange blauwe werkbroek, een rode polo, een rode fleecetrui, een (te grote) regenjas, een pet én een naambatch.
Taken als ’tweede man‘
Aan een attractie staat minstens één persoon als hoofdbediener (de zogenaamde ‘eerste man’). Deze hoofdbediener krijgt, afhankelijk van het soort attractie, hulp van andere medewerkers (zogenaamde ’tweede mannen’). Waar de hoofdbediener vaker in een cabine achter de knoppen zit, doet de tweede man eerder het veldwerk: bezoekers in en uit en laten, zorgen dat ze vastgesnoerd zitten, of ook: via een drukknop de attractie ‘vrijgeven’ zodat de hoofdbediener de rit kan starten.
Ook in mijn takenpakket: het proper houden van de attractie en haar omgeving. Wachtrijen kuisen, vuilbakken ledigen, de achtbaantrein onderhouden, enzovoort. Zo gebeurde het dat ik dode vogels moest opruimen en zelfs een verdronken konijntje uit een vijver moest gaan vissen. Ik maakte er letterlijk van alles mee.
Aflossing
’s Middags werd mijn taak even overgenomen door een ‘aflosser’. Ik kreeg een halfuur pauze om te gaan eten en meestal had ik gewoon mijn boterhammen bij. Wáár ik ging eten, maakte niet echt uit. Wie dat wilde, kon in een centrale refter terecht. Wanneer ik als medewerker iets in een horecapunt wilde kopen, moest ik – net als de gewone bezoekers – netjes aanschuiven in de rij.
Attracties op mijn palmares
Stiekem heb ik altijd gehoopt om eens hoofdbediener te mogen zijn. Ik had toen zelfs een favoriete attractie op het oog: de intussen verdwenen Fly Away. In praktijk bleef ik echter een heel seizoen ’tweede man’. Eerst een langere tijd aan de Big Bang; aan het einde van het seizoen vooral aan de Dreamcatcher. Eerst als beginner onder een interim contract; daarna met vast seizoenscontract. Daarnaast was ik nog tweede man aan Dizz, de Bob Express, Sledge Hammer en Revolution. Ik wist doorgaans twee dagen op voorhand aan welke attractie ik zou staan.
Een saaie job?
Toegegeven: als je alleen staat als tweede man, als er weinig volk is en als het regent, is de dag best saai. Wanneer je echter een fijne collega hebt (om iets tegen te zeggen) en wanneer het drukker is, heeft het werk van pretparkmedewerker wel iets ‘magisch’. Een combinatie van kordaat zijn en vriendelijk zijn. Toekijken dat de attractie vlotjes draait en de bezoekers zich aan de regels houden. Steeds met een glimlach op het gezicht, waarbij plezier en veiligheid hand in hand samengaan.
Vacatures op de website
Pretparken zoeken steeds opnieuw seizoensmedewerkers. Niet alleen voor attracties, maar ook voor horeca en als mascotte. Vacatures voor uiteenlopende profielen vind je op de website van de parken zelf. Houd er wel rekening mee: aangezien niet alle pretparken het hele jaar door open zijn, betreft het vaak ‘seizoensarbeid’, waarbij je tussen pakweg november en maart niet in het park kan werken. Op welke manier je deze vijf wintermaanden doorkomt, is natuurlijk iets wat je voor jezelf moet uitmaken.
Op YouTube circuleert een leuke onride van Dreamcatcher (gefilmd door Xtremerides.nl), waarbij je mij op het einde in beeld te zien krijgt, aan de linkerkant, in rode polo:
